Taraftarla bütünleşme

Fenerbahçe'nin, taraftarıyla bütünleştiği an önünde hiçbir engel kalmayacak Tribünler, artık takım kötü oynarken de desteğini sonuna kadar sürdürüyor


Nasıl unuturuz, sene 1986. Bordeaux'yu orada 3-2 yenmişiz. Rövanş İnönü'de. 35 bin yürek bir olmuş, resmen sahaya inmiş bizimle oynuyor. Elbette turu geçtik. Nasıl unuturum, sene 2001. Bu sefer ben de tribündeyim. Gaziantep ilk devre 3-0 önde, şampiyonluk gidiyor. Devre arası yer gök inliyor: "Buraya gelin söz verin." Tribünler yine sahada. Maç 4-3 bitiyor. Fenerbahçe şampiyon; 100. yılı ve 2007'yi nasıl unuturum. Her maç 52 bin kişi haykırıyor. Salonlar, havuzlar, pistler dolup taşıyor, her branştan gelen şampiyonluk taçları geliyor. Gene nasıl unuturum, geçen sene bütün maçlarda futbolcular ıslıklanıyor, yuhalanıyor, tribünler bölük pörçük. Hiç olur mu? Et tırnaktan kopar mı? Oluyor işte.


Sonuç ortada. Çok kötü geçen ve biten bir sezon. Ve bu sene yine maziye dönüyoruz. Yüzler gülüyor. Maraton Üst A-B Blok'tan isyan edercesine, gırtlaklar yırtılırcasına başlayan gürültü bütün stadı sarıyor. Küfür yok, ıslık yok, protesto yok. En önemlisi takım kötü oynarken destek daha da büyüyor. Yeni taraftar diyor ki, "İyi gününüzde mutlaka kazanırsınız. Ama mutlaka kötü günleriniz de olacaktır. İşte o zaman işleri bizlere bırakın." Şu bir gerçek ki Fenerbahçe, taraftarıyla bütünleştiği an, önünde hiçbir engel kalmasının mümkünatı yoktur.

bu taraftar fenerbahçeyi her zaman kucaklayıp takımla bütünleştirmiştir ama son zamanlardaki yönetimin bilet fiatlarındaki zaafı taraftarı önemli ölçüde kırmıştır.
maçlara gelicek olursak 1986 yılındaki bordeux maçında o zamanlar emekli olmamıştım daha çalışıyordum gece 11 de işten çıktım koşarak eve geldim maç iki iki oturdum allaha dua ediyorum bu maç böyle bitsin diye o da ney yanılmıyorsam rahmetli hüseyindi galibiyet golümüzü atıyor sevincimden gece yarısı öyle bir zıplayıp bağırmışımki bizim hanım ne oluyor diye heyecanla uyanıp bana haklı olarak fırça atmıştı.
2001 yılında ki bir gaziantep maçı varki o zamanlar emekli olsamda ilave bir işte çalışıyordum ve gece vardiyasındaydım maçı radyodan dinliyordum oda ne antep bir oldu iki oldu moral sıfıra indi derken antep üç oldu elimdeki radyoyu kaldırıp fırlattım neyse saat on oldu servise bindim gsli olan servis şoförü hadi gene paçayı kurtardınız dedi haberim yok kaç kaç dedim 4-3 kazandınız dedi kulaklarıma inanamadım olan bizim radyoya oldu hani derlerya öfkeyle oturan zararla kalkar diye.