Fenerbahçe çok güzel başladı oyuna, çok güzel yardımlaştı, çok net pozisyonlar üretti. Futbol adına olabilecek her şeyi yaptı, denedi ama skoru bir türlü koparamadı. Paslaşmalar muhteşemdi. Alex’in topuğunun kenarıyla verdiği pasta, Baroni’nin cetvel gibi bir vuruşla attığı gol, mühendislik harikası gibiydi. Sarı-Lacivertliler pozisyon bereketi içinde, gol kuraklığı çekerken, Isaak olmayan pozisyonlardan iki gol üretti.

Bu maçta top Fenerbahçe’yi sevmedi. Ee, Fenerbahçe’nin de topa yüzünü döndüğü, inkar ettiği zamanları biliriz.

Kötü oynadığında kazanabiliyorsan, iyi oynadığında da kaybedebilirsin. Kaleci İlker de muhteşem işler yaptı ama vuruşlar çoğunlukla üzerine gitti. Yerine giren Bulut da kurtarışlarıyla O’nu aratmadı. Sonra ‘atamayana atarlar’ adaleti işledi. Isaac aldı, ceza sahasına girdi, çekti, çıktı, durdu, bir baktı, bir daha düzeltti, bir daha baktı ve sol ayağıyla golü attı. Bütün bunlar olup biterken Fenerbahçe takım halinde uyudu. Volkan da dahil olmak üzere... Gökhan Ünal imzalı beraberlik golünün ‘doldur-boşalt’ kargaşasından gelmesi de, bir ‘14 Şubat’ ironisi olmalı!

Kadıköy’deki oyunuyla parmak ısırtan Manisaspor buhar olmuş, bambaşka bir takım gelmiş. Fenerbahçe böyle oynayıp, ‘dikkat’ seviyesini biraz daha yükseltirse alt edemeyeceği rakip yok. Saracaoğlu’nda ‘parmak ısırtan’ o takımın yarısı bile yok ortalarda.