Cayır cayır yandık yıllarca. Yada sucuk gibi ıslandık. Bana mısın demedik. Normali oydu çünkü. Stad dediğinin üstü açık olurdu. Yanmak istemeyen, ıslanmayı sevmeyen evinde otururdu. Sonra birgün üstünü kapattılar. "Vaaay" dedik.. "Ne lüksler varmış bu tribün aleminde, haberimiz yokmuş". Çok beğendik, delirdik. Bundan iyisi herhalde olmaz diye düşündük. Sonra birgün üstü kapatan o izocamvari nesnenin ön tarafına "Şampiyon Fenerbahçe" yazdılar. Üstüne üstlük, bu iki kelimenin arasına bir de arma koydular. Hidayete erdik zannettik. Öyle ya.. Daha ne yapılabilirdi ki, bundan güzel bir tribün sittin sene olmazdı artık. Son noktaydı. Sonra bir başka gün, karşıdaki numaralının tribünlerine koltuklarla Fenerbahçe yazdılar. Şeref tribününün bize göre soluna Fener, sağına Bahçe. Küçük dilimizi yutuyoruz sandık. Bernabeu bile ancak bu kadar güzeldir herhalde dedik. Bernabeu'yu kaç kere görüyorduk ki zaten. İnternet mi vardı Allasen.. Yani diyeceğim o ki, tahta sıra varken 32.000, koltuklar konunca 28.000 kapasiteli o "Fenerbahçe Stadını" ve o "Maraton" tribününü biz kalbimizden hiç silemedik. Evet, gördük yıllar sonra, o küçük dilimizi yutturan şeyler devede kulak değil, kulakta pireymiş. Evet, gördük yıllar sonra "stad" dediğin hadisede aslında daha ne lüksler olabilirmiş. Ama yine de "ille de o stad, ille de o maraton" dedik bir yanımızdan gizli gizli.. Velhasıl... Biz seni hiç unutmadık maraton. Ama hiç.. Çünkü biz seni unutmak için sevmedik be maraton.. Öyle sevdik, böyle sevdik, şöyle sevdik ama unutmak için sevmedik... "

Bu renklere gönül verenlerin bir şekilde duvarlarına tırmandığı, yeni nesilin büyüklerinden dinlediği, "kaybettik" denilen maçların tribün tarafından "kazandırıldığı" bir kaleydi. Böyle gitmek varmıydı? O tuğlalarla beraber ruhumuzunda uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?

Nette bulduğum yazılardan biridir. Çok beğendim.Belki de beni anlatıyordu.Ne lüks şeyler istedim ne başka şeyler.sadece tribünde bağıran takımını ölümüne destekleyen insanlar görmek istedim.Ama dünyada para herşeyi satın alır derler ya ,işte bunu da satın aldı. Herşey bir yalana dönüştü.Ve o efsane maraton bitti,ama o hiçbir zaman unutulmayacak.

gırtlaklarına patlatanlara selamlar olsun,ölümüne gidenlere selamlar olsun.Özledik be.bağıran taraftar istemek çok mu kötü.ama artık onlarda bitecek.bitirmek için onlar kolları sıvadılar.mücadelemiz sonuna kadar sürecek.uzaktan veya yakından.sevenlere,bu sevgi için mücadele edenlere selamlar olsun.

Fenerbahçe Tribünleri bir gün elbet eski kimliğine dönecektir.İnşallah diyorum.

saygılar.

__________________
Efsane Maraton
____________________________________________
Bu renklere gönül verenlerin bir şekilde duvarlarına tırmandığı, yeni nesilin büyüklerinden dinlediği, "kaybettik" denilen maçların tribün tarafından "kazandırıldığı" bir kaleydi. Böyle gitmek varmıydı? O tuğlalarla beraber ruhumuzunda uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?

Şu dakikadan sonra eski özlenen tablonun geri döneceği konusunda neredeyse hiç umudum yok.Eskileri internette gazetelerin başlıklarına bakarak öğreniyoruz bakıp bakıp vay bee diyoruz atmosfere bak! Şimdi ki tablo ile karşılaştırınca ufak bir tebessüm beliriyor yüzümde...

__________________

Stadı bir beton parçası olarak görenlerin ve o yılları FENERBAHÇE STADI´nda (üstüne basarak FENERBAHÇE STADI çünkü 1999´a kadar stadımızın adı bu idi.) bir fiil yaşamamış insanların büyük bölümünün bu yazıda yazılanları anlaması mümkün değil.

Maçtan saatler önce dolardı stad‚ heleki maraton... Herkes maratonun ortasında yerini almak için kapışırdı... Ozamanlar ne numaralar ne koltuklar vardı... (ilk geldiğim maçlarda maratonun üstü henüz açıktı...‚ koltuklar ise 90ların hemen başında kondu ilk koltuklar kırmızı beyaz üzerinde kent yazan koltuklardı...) Maçtan saatler öne başlardı tezratlar... Rakip taraftarın sesi duyulmazdı hiç... Zaten sesiz bir an da olmazdı ki Kadıköy´de...
Davullar‚ pankartlar‚ meşaleler....

Bugünkü stadın yarısı kadardı ama çıkan ses kat ve kat fazla idi...
Rakip korkardı... Kadıköy yanardı....

Taraftar guruplarının adı yoktu. Abiler vardı... Stadı hiç susturmayan abiler...

Meşaler davullar ve bayraklar... Her maça besteler...

Altıyoldan başlayan cümbüşler...

Takım yenilirse yürek kaldırmazdı... Taraftar tepkisiz kalmazdı...

Sonra nasılki eski İstanbul yeşilçam filmlerinde kalan bir hatıra oldu ise‚ bu günlerde zihinlerimizde kalan bir hatıra oldu...
Parça parça yıkıldı stad üçüncü sırada maraton veda etti...
Hepimiz önce sevindik güzel bir stadımız oluyor diye...

Ama anladık ki stadları stad yapan beton değilmiş!...


KAYNAK: Sari-lacivert

efsane maratondan biri boya1

sevgiler

__________________

Maratonun tribün lideri amigo yaşar ve kemik diyeyim.yaşar abi daha eskidir ta mithatpaşa stadindan Yaşar abiyi uzun zamandır görmüyorum .kemikte şimdi amerikadaymiş.

__________________
Insanların mutlulukları yada mutsuzlukları,talihin olduğu kadar
Kendi karakterlerinin de eseridir.!!
(La Rochefoucauld)
Tanrı,iradesini hakim kılmak için yeryüzündeki iyi insanları kullanır;yeryüzündeki kötü insanlar ise kendi iradelerini hakim kılmak için Tanrı'yı kullanırlar
(GİARDANO BRUNO)

Yaşar abiyi bilmiyorum da kemik zamanına yetiştim..
omuz omuzalar,pınarbaşılar....
birde şimdiki migrosun olduğu ribünde adnan abi vardı..
ona ne oldu yaa...
fena zamanlardı yahu..
bir koltukta 3 kişi ayakta maç seyrederdik,
zaten o zamanlarda oturaarak maç seyredeni tribüne almazlardı...
şimdi de nerdeyse ayakta duranları almıyorlar...

Adnanın neden bıraktığını bende bilmiyorum.ondan sonra sefa geldi.

__________________
Insanların mutlulukları yada mutsuzlukları,talihin olduğu kadar
Kendi karakterlerinin de eseridir.!!
(La Rochefoucauld)
Tanrı,iradesini hakim kılmak için yeryüzündeki iyi insanları kullanır;yeryüzündeki kötü insanlar ise kendi iradelerini hakim kılmak için Tanrı'yı kullanırlar
(GİARDANO BRUNO)

Pepe metin abiler,Menderes Abiler,Dede İsmailler daha niceleri.Onlar herşeyini Fenerbahçe için verdi.Ama artık herşey farklılaştı.O zamanlar böyle karaborsa da fazla yoktu herhalde,ya da ben öyle düşünüyorum.Tribüne rant girdi artık,malesef böyle.İsteyen katılır isteyen katılmaz. Barış da bozulmuştu pepe metin abiler ,menderes abiler gittikten sonra.o zamanlar herkes fenerden korkarken stada gelemezken şimdilerde stada rahat rahat geliyorlar.

__________________
Efsane Maraton
____________________________________________
Bu renklere gönül verenlerin bir şekilde duvarlarına tırmandığı, yeni nesilin büyüklerinden dinlediği, "kaybettik" denilen maçların tribün tarafından "kazandırıldığı" bir kaleydi. Böyle gitmek varmıydı? O tuğlalarla beraber ruhumuzunda uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?