Nasıl Fenerbahçeli oldunuz?

mcem · 20-01-2010, 18:22

Herkesin kendine göre bir açıklaması vardır!Madem bu soruyu soruyorum,o zaman kendimden başlayayım:

Bendeniz doğuştan gibi.Gerçi etkilenmeden bu işler olmaz;ama,anneannemin kuzeni Fenerbahçenin kurucularından ve futbolcularındandı: Galip Kulaksızoğlu.Ailede Fenerbahçeliler % 80 çoğunlukta olduğu için benim kararımda önemli etkendir!Ayrıca ''mahalle'' faktörü de var.60 lı yılların ortalarına doğru,erenköy-caddebostan-bostancı bölgelerinde top peşinde koştururduk.Mahalle genelde Fenerliydi;bu da önemli bir sebeptir.Fakat şahsımca en önemlisi 1968 deki Fenerbahçe-Manchester United maçıdır!Daha 12 yaşımdaydım.Mahallenin büyükleri ,beni o maçın oynanacağı günün daha gecesinden maça götürmüşlerdi.O zamanlar ,bir tane sarı-lacivert atkım vardı.O gece oynanan maçta adeta büyülenmiştim!Hele o galibiyet ve sonra yaşanan çoşku!Bazı şeyleri hatırlıyorum,bazıları hafızadan silinmiş!

Aileden gelen Fenerbahçeliliğin yanında beni gerçek anlamda Fenerbahçeli yapan olay,Manchester City maçıdır!!Ziya,Abdullah,Ercan lar bilimum,o maçta hayran olmuştum sarı-lacivert renklere!..

İşte o maçtan sonra benim Fenerbahçeliliğim tam olarak tescillendi!Eminim ki,bu sitede benden büyük ağabeylerim,benden çok dahai yi hatırlarlar o maçı!

İşte o günden sonra ''olay'' başladı!Hastalık kanser gibi vücudu sardı!

Sonraki yılların nostaljileri sayfalara sığmaz!Ama başlık gereği bu kadar olsun!Sizlerden dinleyelim birde!

Sevgiler...

canary yellow · 20-01-2010, 18:36

Ogün(altıparmak),Nedim,Fuat,Yılmaz,ercan,levent,zi ya,serkan,datcu bu saydıklarımı efsaneleri radyodan dinleyerek sevdalısı oldum SARILACİVERT in.

**dekortiko** · 20-01-2010, 18:41

Valla hatırlamıyorum. Bildim bileli Fenerbahçeliyim

Tek hatırladığım 4-5 yaşlarımdayken babamla radyodan maç dinlediğimiz (bu dönemde 5-1 kazandığımız romeh Argeş Piteşti maçını hiç unutamam

) , Fenerbahçe gol attıkça babamın çok sevindiği ve benim de önüme bir top alarak "Osman, Osman gooollll" diye topu kovaladığım. Sonrasında babamın "hep Osman deme, bir de Cemil var, o daha golcü" diye bana bilgi verdiği

mcem · 20-01-2010, 18:53

Alıntı:

dekortiko isimli Üyeden Alıntı

Valla hatırlamıyorum. Bildim bileli Fenerbahçeliyim

Tek hatırladığım 4-5 yaşlarımdayken babamla radyodan maç dinlediğimiz (bu dönemde 5-1 kazandığımız romeh Argeş Piteşti maçını hiç unutamam

) , Fenerbahçe gol attıkça babamın çok sevindiği ve benim de önüme bir top alarak "Osman, Osman gooollll" diye topu kovaladığım. Sonrasında babamın "hep Osman deme, bir de Cemil var, o daha golcü" diye bana bilgi verdiği

O Argeş Piteşti maçında numaralı tarafındaki eski açıkta 5-6 arkadaşla beraberdim!1-0 mağlup durumdayken devre sonlarında Cemil gol atmıştı,eski ''Gazhane'' tarafına!!İikinci yarı yağmur gibi Fener goller tam önümde olmuştu.Hele bir gol vardı hala unutamam!Bir ortaya ya Osman yükseldi ya da Mustada kafa ile paslaştılar,şu anda tam hatırlamıyorum,bilardo gibiydi,sonra galiba Osmandı atan!O golde,3-5 sıra aşağı düştüğümü biliyorum,sevnçten çeneme yediğim yumrukların haddi hesabı yok!!O maçı hiç unutmuyorum!O zamn galiba yıl 1974 idi,bendeniz 18 yaşındaydım!O zamanlar futbol daha yavaş ama bence daha estetikti!

Sevgiler...

**ombudsman** · 21-01-2010, 06:08

sene 1962 ben beş yaşındayım
benden 3 yaş büyük kuzenim bana denizdeki resimleri gösterip bak fenerli olmayanın kollarını ayaklarını kesiyorlar deyince ben fenerliyim demiştim bunuda ilk o kuzenim ve babasıyla eniştemle 1964 deki fener manchester city maçına gidince pekiştirmiştim

yoksa benim rahmetli babacım sekiztaşlıydı bende sekiztaşlı olma yolunda gidiyordum
iyiki fenerli olmuşum
burdan baki abime çok çok teşekkür ediyorum beni fenerli yaptığı için.

**alpiero** · 21-01-2010, 07:57

Bizim bütün aile
atadan Fenerbahçelidir... Since 1907 hesabı

Tabi bende Babamdan kaptım Fenerbahçeliliği,
bi forma almıştı babam çok küçüktüm
bu bizim lefterlerin formasıdan
haftada kafadan 4 yıkaması vardı üstümden çıkmazdı

ben ve amcaoğlumun doğumu 103 gollü yıllara denk geldiği için
adımızın Rıdvan Oğuz Aykut isimlerinden birinin olacağı yönünde rivayetlerde yok değil

Babam ve amcam lise ve üniversiteyi İstanbulda okuduklarından
efsane maraton olaylarından dolayı Fenerbahçelilikleri hastalık düzeyde
sonra bizde bu hale geldik
heleki amcam gecenin 3ünde bana konferans vermişti 5 yaşındaydım çok iyi hatırlıyorum
o gün tam bir cincon düşmanı olduğuma eminim

şimdi babam neden bu kadar fanatiksin dediğinde
beni fanatik sen yaptın diyorum
cinconlu 8jkli olsaydım derdim tasam olmazdı

ama Fener işte
hastalık...

anne tarafında da baba tarafında da şu güne kadar yamuk yok
benim evladım igsli veya 8jkli olursa
öyle evlat olmaz olsun diyip
barınma yurduna veririm

21-01-2010, 08:44

babam saolsun...
bizde de fire yok,olmaz da...

**dekortiko** · 21-01-2010, 11:54

Alıntı:

alp_de_souza(88) isimli Üyeden Alıntı

ben ve amcaoğlumun doğumu 103 gollü yıllara denk geldiği için...

Ne şanssız kuşaksınız. o günlerin keyfini tadamamışsınız

Fatih Çelik · 21-01-2010, 13:54

Valla kendimi bildim bileli Fenerbahçe'liyim
Bababamdan Can'ları,Lefter'leri dinleyerek büyüdüm
Babam İstanbul'da okuduğu için gittiği maçları anlatırdı bizlere
Hatta ben resmen Can Bartu manyağı olmuştum
Oğlum olursa adını Bartu koyacaktım ama kısmet olmadı

Biz çocukken gazeteler arada bir poster falan verirdi
Hatta birinde küçük bir masa bayrağı vermişti gazete
O zamanlar Adana'nın Kadirli ilçesinde oturyorduk
İlçe olunca gazetede çok az sayıda geliyordu
Saat 7'de bile gitsen gazete kalmazdı
Gazete Fener'le ilgili birşey verdi mi saat 6'da uyanır 2km yürür gazeteciye giderdim
Soğuk,yağmur çamur demeden ve babamların haberi olmadan
O zamanlar Fenerium falan olmadığından tek tesellimiz gazetenin verdikleriydi

5 dayım vardı,biri takım tutmaz,biri cinconlu,biri eziktaşlı,biri Trabzonlu
Ve en çok sevdiğim dayımda hasta Fenerbahçe'liydi
Birgün beni (sene 86 yada 87) Adana'ya Adanademirspor-Fener maçına götürdü dayım
Maçtan birgün önce heyecandan uyuyamadım inanın
Maç günü nasıl bir sıcak hava var anlatamam sezonun başıydı
Trabzonlu dayımın 50 NC minibüsüne dolduk ve koyulduk Adana'na yoluna
Ben hem bir gece önce hiç uyuyamamaktan,hem sıcağın çarpmasından
Çünkü maçtan tam 5 saat önce içeri girmiştik
Hemde Fenerbahçe'yi ilk kez canlı seyredecek olmanın verdiği heyecandan bir rahatsızlandım stadda
Başım dönmeye başladı,gözlerim karardı
En son hatırladığım önümdeki 5 kişinin üzerine kusmamdı

İşin en kötü yanıysa dayım beni alıp staddan çıkardı ve minibüse götürdü
Ben o maçı izleyememenin verdiği acıyı hala taşırım içimde
O maçı da maalesef 2-1 kaybetmiştik

Sonra kısmet 1988-1989 sezonunda bir maça gitmekti
Dayım söz vermişti beni Adana'ya maça götürecekti
Yine manyak bir heyecan yine uyku tutmaması falan
Bu defa yalnız dayımla ben vardık başka kimse yoktu
O sezon muhteşem bir kadromuz vardı

1-Schumacher
2-İsmail
3-Küçük Şenol
4-Nezihi
5-Müjdat
6-Turan
7-Hakan
8-Rıdvan
9-Hasan (Hasan ikinci yarı Rize'den kiralandı gerçi)
10-Oğuz
11-Aykut

Bu kadroyu göreceğimi bilmek inanılmaz bir duyguydu
Ama geçen gittiğim maçıda aklımdan çıkaramıyordum
Allah'a dua ediyordum hasta olmayayım ve maçı izleyebileyim diye

O sezon Rize deplasmanından 5-0'la dönmüştük
Ardından Altay'ı 4-0'la geçmiştik
Sonraki iki maçımız 0-0 bitmişti ve Adanademir maçı 5.maçımızdı
Ligin gol yemeyen tek takımıydık o haftaya kadar

Neyse hasta falan olmadık takım sahaya çıktı,ortalık bayram yeri
Konfetiler milyonlarcaydı sanki göz gözü görmüyordu
Tabii o zaman hazır konfeti falan yoktu
Ya gazeteden yırtıp yapıyorduk yada bulduğumuz başka bir kağıttan

Sırayla futbolcularımızı çağırdık tribünlere
Ama ben Schumacher'i çağırdımığımızda arkadan bir abinin yaptığı yoruma 1 saat güldüm sanırım
Schumacher'i çağırdık o da geldi selamladı bizi
Arkadaki abi aynen şunu dedi :"Anaaa adam türkçe biliyor lan,çağırdık geldi dedi"

O maçta o sezonun ilk golünü yememize rağmen maçı 3-1 aldık
O gün hayatımın en mutlu günüydü inanın
En sevdiğim dayımla paylaştığım mükemmel bir gündü
O sezon 103 golle şampiyon olmuştuk
Ama beni o maça götüren dayım 18 şubat 1989'da geçirdiği trafik kazasında vefat etti
O mükemmel sezonun yarısını ve şampiyonluğumuzu göremedi
Şampiyon olduğumuz gün mezarına gittim,uzun uzun anlattım ona
Sanki karşımdaymış gibi konuştuk uzun uzun
Çok buruk bir andı ama yine beraberdik dayımla
Çok iyi bir insandı,çok iyi bir Fenerbahçeliydi,Allah mekanını cennet etsin

Ondan sonra sülalenin Fenerbahçe bayrağını ben devraldım
Yaşları itibariyle zırt-pırt takım değiştiren
Bir çikolataya,bir kaşkola,bir formaya takım satan kuzenlerimi topladım
Duvarda asılı Kur'an-Kerim'i indirdim aşağı hepsine kitaba el bastırdım
Bunu yapmasaydım hepsi takım değiştirmeye devam edeceklerdi
Ben Kadirli'den Adana'ya göçene kadar yetiştiğim tüm kuzenlerimi Fenerli yaptım
Benden sonrakilerin yarısı Fenerli oldu ama diğer yarısına etki etme şansımız olmadı
Çok güzel günlerdi hemde anlatılamayacak kadar güzel günler

Biliyorum İstanbul'da oturup takıma yakın olmak da çok güzel
Her hafta olmasa bile sezonda 5-10 maça gitmek bir keyif
Ama inanın Anadolu'nun küçük bir yerinde olup Fener'imi uzaktan sevmekte çok güzel
Takımınızın sadece 1 kez gelebileceği bir şehirde oturmak (ki şu an o bile yok)
Ve takımınız geldiğinde sanki ailenizden birileri gelmişcesine sevinmek çok ama çok özel
Kısacası Fener aşkı mesafe tanımıyor arkadaşlar
İster stadın yanında oturun ister Ardahan'da

İşte böyle babamdan başlayan,rahnetli dayımla pekişen Fenerbehçe öyküm bu
Bu takımın taraftarı olmaktan her zaman gurur duydum
Her zamanda gurur duyacağım
Sarı-Lacimi,armamı,takımımı ve tüm bunlara gönül veren siz kardeşlerimi çok seviyorum

Saygılarımla.......

Kfycem · 25-01-2010, 21:37

Babadan gelme ,ee bizden de birşeyler var. tozluk ,şort,forma ,krampon alınırdı küçükken kramponlarım sarı şortlar ve formalar sarı lacivert idi,çok çok küçükken bir maça gitmiştim adanaspor maçıydı 6-0 bitmişti sene kaçtı hatırlamıyorum ama o tribünleri unutmak o topçuları unutmak ne mümkün. o zaman ucuzdu herşeyde hemde ucuz giderdik hep.tribünde vardı o zamanlar. ilk aldığım forma okocha,ikincisi baliç idi üçüncüsünü hatırlamıyorum.güzel senelerdi,ah bir de senesini hatırlasam.benden büyükler var burda,onları dinlemek isterim. forma tozluk derken bakmışık Fenerbahçeli olmuşuk. poşetlerle top peşinde koşan ben sonra fener toplarıyla oynardım işte. öyle böyle işte. niye bu kadar fanatiksin diyorlar bir de ne yapalım arkadaş,fanatiği ben mi yaptım. iyi ki fanatiğiz. hikayeleride çok dinlerdim. unutmadığım tek tezarühat

Jay jay jay jay jay okocha jay jay okocha

daha çok şey vardır belki de.

20-01-2010, 18:22	#1
mcem Eski Açık Üyelik tarihi: Jul 2009 Futbolcu: 10- Alex De Souza (C) Yaş: 55 Mesajlar: 4,862	Nasıl Fenerbahçeli oldunuz? Herkesin kendine göre bir açıklaması vardır!Madem bu soruyu soruyorum,o zaman kendimden başlayayım: Bendeniz doğuştan gibi.Gerçi etkilenmeden bu işler olmaz;ama,anneannemin kuzeni Fenerbahçenin kurucularından ve futbolcularındandı: Galip Kulaksızoğlu.Ailede Fenerbahçeliler % 80 çoğunlukta olduğu için benim kararımda önemli etkendir!Ayrıca ''mahalle'' faktörü de var.60 lı yılların ortalarına doğru,erenköy-caddebostan-bostancı bölgelerinde top peşinde koştururduk.Mahalle genelde Fenerliydi;bu da önemli bir sebeptir.Fakat şahsımca en önemlisi 1968 deki Fenerbahçe-Manchester United maçıdır!Daha 12 yaşımdaydım.Mahallenin büyükleri ,beni o maçın oynanacağı günün daha gecesinden maça götürmüşlerdi.O zamanlar ,bir tane sarı-lacivert atkım vardı.O gece oynanan maçta adeta büyülenmiştim!Hele o galibiyet ve sonra yaşanan çoşku!Bazı şeyleri hatırlıyorum,bazıları hafızadan silinmiş! Aileden gelen Fenerbahçeliliğin yanında beni gerçek anlamda Fenerbahçeli yapan olay,Manchester City maçıdır!!Ziya,Abdullah,Ercan lar bilimum,o maçta hayran olmuştum sarı-lacivert renklere!.. İşte o maçtan sonra benim Fenerbahçeliliğim tam olarak tescillendi!Eminim ki,bu sitede benden büyük ağabeylerim,benden çok dahai yi hatırlarlar o maçı! İşte o günden sonra ''olay'' başladı!Hastalık kanser gibi vücudu sardı! Sonraki yılların nostaljileri sayfalara sığmaz!Ama başlık gereği bu kadar olsun!Sizlerden dinleyelim birde! Sevgiler...

20-01-2010, 18:36	#2
canary yellow Eski Açık Üyelik tarihi: Jul 2008 Futbolcu: 77- Gökhan Gönül Mesajlar: 3,819	Ogün(altıparmak),Nedim,Fuat,Yılmaz,ercan,levent,zi ya,serkan,datcu bu saydıklarımı efsaneleri radyodan dinleyerek sevdalısı oldum SARILACİVERT in. __________________ Insanların mutlulukları yada mutsuzlukları,talihin olduğu kadar Kendi karakterlerinin de eseridir.!! (La Rochefoucauld) Tanrı,iradesini hakim kılmak için yeryüzündeki iyi insanları kullanır;yeryüzündeki kötü insanlar ise kendi iradelerini hakim kılmak için Tanrı'yı kullanırlar (GİARDANO BRUNO)

20-01-2010, 18:41	#3
dekortiko SarıKanaryalar Yönetim Üyelik tarihi: Jun 2008 Futbolcu: 77- Gökhan Gönül Yaş: 45 Mesajlar: 13,086	Valla hatırlamıyorum. Bildim bileli Fenerbahçeliyim Tek hatırladığım 4-5 yaşlarımdayken babamla radyodan maç dinlediğimiz (bu dönemde 5-1 kazandığımız romeh Argeş Piteşti maçını hiç unutamam ) , Fenerbahçe gol attıkça babamın çok sevindiği ve benim de önüme bir top alarak "Osman, Osman gooollll" diye topu kovaladığım. Sonrasında babamın "hep Osman deme, bir de Cemil var, o daha golcü" diye bana bilgi verdiği __________________ sarıkanaryalar.net Fenerbahçeli internet Bir şarkısın sen Ömür boyu sürecek SANA SÖZ IŞIK SÖNMEYECEK FENERBAHÇEM!

21-01-2010, 06:08	#5
ombudsman SarıKanaryalar Yönetim Üyelik tarihi: Jun 2008 Futbolcu: 1- Volkan Demirel Yaş: 54 Mesajlar: 6,203	sene 1962 ben beş yaşındayım benden 3 yaş büyük kuzenim bana denizdeki resimleri gösterip bak fenerli olmayanın kollarını ayaklarını kesiyorlar deyince ben fenerliyim demiştim bunuda ilk o kuzenim ve babasıyla eniştemle 1964 deki fener manchester city maçına gidince pekiştirmiştim yoksa benim rahmetli babacım sekiztaşlıydı bende sekiztaşlı olma yolunda gidiyordum iyiki fenerli olmuşum burdan baki abime çok çok teşekkür ediyorum beni fenerli yaptığı için. __________________ alierkan1957

21-01-2010, 07:57	#6
alpiero SarıKanaryalar Yönetim Üyelik tarihi: Jun 2008 Futbolcu: 10- Alexsandro de Souza Mesajlar: 3,999	Bizim bütün aile atadan Fenerbahçelidir... Since 1907 hesabı Tabi bende Babamdan kaptım Fenerbahçeliliği, bi forma almıştı babam çok küçüktüm bu bizim lefterlerin formasıdan haftada kafadan 4 yıkaması vardı üstümden çıkmazdı ben ve amcaoğlumun doğumu 103 gollü yıllara denk geldiği için adımızın Rıdvan Oğuz Aykut isimlerinden birinin olacağı yönünde rivayetlerde yok değil Babam ve amcam lise ve üniversiteyi İstanbulda okuduklarından efsane maraton olaylarından dolayı Fenerbahçelilikleri hastalık düzeyde sonra bizde bu hale geldik heleki amcam gecenin 3ünde bana konferans vermişti 5 yaşındaydım çok iyi hatırlıyorum o gün tam bir cincon düşmanı olduğuma eminim şimdi babam neden bu kadar fanatiksin dediğinde beni fanatik sen yaptın diyorum cinconlu 8jkli olsaydım derdim tasam olmazdı ama Fener işte hastalık... anne tarafında da baba tarafında da şu güne kadar yamuk yok benim evladım igsli veya 8jkli olursa öyle evlat olmaz olsun diyip barınma yurduna veririm __________________ 3-5 Sene Geçti Diye Sanmasınlar Fenerbahçe, Cimbom Gibi Kartal Gibi Bekleyecek 15 Sene Hiç Alışık Değiliz Biz Keriz Gibi Beklemeye Şerefinle Tarihinle EN BÜYÜKSÜN FENERBAHÇE

21-01-2010, 08:44	#7
fbs1907 Guest Mesajlar: n/a	babam saolsun... bizde de fire yok,olmaz da...

21-01-2010, 13:54	#9
Fatih Çelik Beklenti Yok,Hayal Kırıklığı Yok Üyelik tarihi: Jun 2008 Futbolcu: 77- Gökhan Gönül Yaş: 36 Mesajlar: 3,354	Valla kendimi bildim bileli Fenerbahçe'liyim Bababamdan Can'ları,Lefter'leri dinleyerek büyüdüm Babam İstanbul'da okuduğu için gittiği maçları anlatırdı bizlere Hatta ben resmen Can Bartu manyağı olmuştum Oğlum olursa adını Bartu koyacaktım ama kısmet olmadı Biz çocukken gazeteler arada bir poster falan verirdi Hatta birinde küçük bir masa bayrağı vermişti gazete O zamanlar Adana'nın Kadirli ilçesinde oturyorduk İlçe olunca gazetede çok az sayıda geliyordu Saat 7'de bile gitsen gazete kalmazdı Gazete Fener'le ilgili birşey verdi mi saat 6'da uyanır 2km yürür gazeteciye giderdim Soğuk,yağmur çamur demeden ve babamların haberi olmadan O zamanlar Fenerium falan olmadığından tek tesellimiz gazetenin verdikleriydi 5 dayım vardı,biri takım tutmaz,biri cinconlu,biri eziktaşlı,biri Trabzonlu Ve en çok sevdiğim dayımda hasta Fenerbahçe'liydi Birgün beni (sene 86 yada 87) Adana'ya Adanademirspor-Fener maçına götürdü dayım Maçtan birgün önce heyecandan uyuyamadım inanın Maç günü nasıl bir sıcak hava var anlatamam sezonun başıydı Trabzonlu dayımın 50 NC minibüsüne dolduk ve koyulduk Adana'na yoluna Ben hem bir gece önce hiç uyuyamamaktan,hem sıcağın çarpmasından Çünkü maçtan tam 5 saat önce içeri girmiştik Hemde Fenerbahçe'yi ilk kez canlı seyredecek olmanın verdiği heyecandan bir rahatsızlandım stadda Başım dönmeye başladı,gözlerim karardı En son hatırladığım önümdeki 5 kişinin üzerine kusmamdı İşin en kötü yanıysa dayım beni alıp staddan çıkardı ve minibüse götürdü Ben o maçı izleyememenin verdiği acıyı hala taşırım içimde O maçı da maalesef 2-1 kaybetmiştik Sonra kısmet 1988-1989 sezonunda bir maça gitmekti Dayım söz vermişti beni Adana'ya maça götürecekti Yine manyak bir heyecan yine uyku tutmaması falan Bu defa yalnız dayımla ben vardık başka kimse yoktu O sezon muhteşem bir kadromuz vardı 1-Schumacher 2-İsmail 3-Küçük Şenol 4-Nezihi 5-Müjdat 6-Turan 7-Hakan 8-Rıdvan 9-Hasan (Hasan ikinci yarı Rize'den kiralandı gerçi) 10-Oğuz 11-Aykut Bu kadroyu göreceğimi bilmek inanılmaz bir duyguydu Ama geçen gittiğim maçıda aklımdan çıkaramıyordum Allah'a dua ediyordum hasta olmayayım ve maçı izleyebileyim diye O sezon Rize deplasmanından 5-0'la dönmüştük Ardından Altay'ı 4-0'la geçmiştik Sonraki iki maçımız 0-0 bitmişti ve Adanademir maçı 5.maçımızdı Ligin gol yemeyen tek takımıydık o haftaya kadar Neyse hasta falan olmadık takım sahaya çıktı,ortalık bayram yeri Konfetiler milyonlarcaydı sanki göz gözü görmüyordu Tabii o zaman hazır konfeti falan yoktu Ya gazeteden yırtıp yapıyorduk yada bulduğumuz başka bir kağıttan Sırayla futbolcularımızı çağırdık tribünlere Ama ben Schumacher'i çağırdımığımızda arkadan bir abinin yaptığı yoruma 1 saat güldüm sanırım Schumacher'i çağırdık o da geldi selamladı bizi Arkadaki abi aynen şunu dedi :"Anaaa adam türkçe biliyor lan,çağırdık geldi dedi" O maçta o sezonun ilk golünü yememize rağmen maçı 3-1 aldık O gün hayatımın en mutlu günüydü inanın En sevdiğim dayımla paylaştığım mükemmel bir gündü O sezon 103 golle şampiyon olmuştuk Ama beni o maça götüren dayım 18 şubat 1989'da geçirdiği trafik kazasında vefat etti O mükemmel sezonun yarısını ve şampiyonluğumuzu göremedi Şampiyon olduğumuz gün mezarına gittim,uzun uzun anlattım ona Sanki karşımdaymış gibi konuştuk uzun uzun Çok buruk bir andı ama yine beraberdik dayımla Çok iyi bir insandı,çok iyi bir Fenerbahçeliydi,Allah mekanını cennet etsin Ondan sonra sülalenin Fenerbahçe bayrağını ben devraldım Yaşları itibariyle zırt-pırt takım değiştiren Bir çikolataya,bir kaşkola,bir formaya takım satan kuzenlerimi topladım Duvarda asılı Kur'an-Kerim'i indirdim aşağı hepsine kitaba el bastırdım Bunu yapmasaydım hepsi takım değiştirmeye devam edeceklerdi Ben Kadirli'den Adana'ya göçene kadar yetiştiğim tüm kuzenlerimi Fenerli yaptım Benden sonrakilerin yarısı Fenerli oldu ama diğer yarısına etki etme şansımız olmadı Çok güzel günlerdi hemde anlatılamayacak kadar güzel günler Biliyorum İstanbul'da oturup takıma yakın olmak da çok güzel Her hafta olmasa bile sezonda 5-10 maça gitmek bir keyif Ama inanın Anadolu'nun küçük bir yerinde olup Fener'imi uzaktan sevmekte çok güzel Takımınızın sadece 1 kez gelebileceği bir şehirde oturmak (ki şu an o bile yok) Ve takımınız geldiğinde sanki ailenizden birileri gelmişcesine sevinmek çok ama çok özel Kısacası Fener aşkı mesafe tanımıyor arkadaşlar İster stadın yanında oturun ister Ardahan'da İşte böyle babamdan başlayan,rahnetli dayımla pekişen Fenerbehçe öyküm bu Bu takımın taraftarı olmaktan her zaman gurur duydum Her zamanda gurur duyacağım Sarı-Lacimi,armamı,takımımı ve tüm bunlara gönül veren siz kardeşlerimi çok seviyorum Saygılarımla....... __________________ . . . . . No_Expectation No_Disappointment . . . . . Kendi düşen ağlamaz,Ağlama Fenerbahçem

25-01-2010, 21:37	#10
Kfycem Yeni SK Üyelik tarihi: Oct 2009 Futbolcu: 2- Diego Lugano Yaş: 21 Mesajlar: 96	Babadan gelme ,ee bizden de birşeyler var. tozluk ,şort,forma ,krampon alınırdı küçükken kramponlarım sarı şortlar ve formalar sarı lacivert idi,çok çok küçükken bir maça gitmiştim adanaspor maçıydı 6-0 bitmişti sene kaçtı hatırlamıyorum ama o tribünleri unutmak o topçuları unutmak ne mümkün. o zaman ucuzdu herşeyde hemde ucuz giderdik hep.tribünde vardı o zamanlar. ilk aldığım forma okocha,ikincisi baliç idi üçüncüsünü hatırlamıyorum.güzel senelerdi,ah bir de senesini hatırlasam.benden büyükler var burda,onları dinlemek isterim. forma tozluk derken bakmışık Fenerbahçeli olmuşuk. poşetlerle top peşinde koşan ben sonra fener toplarıyla oynardım işte. öyle böyle işte. niye bu kadar fanatiksin diyorlar bir de ne yapalım arkadaş,fanatiği ben mi yaptım. iyi ki fanatiğiz. hikayeleride çok dinlerdim. unutmadığım tek tezarühat Jay jay jay jay jay okocha jay jay okocha daha çok şey vardır belki de. __________________ Efsane Maraton ____________________________________________ Bu renklere gönül verenlerin bir şekilde duvarlarına tırmandığı, yeni nesilin büyüklerinden dinlediği, "kaybettik" denilen maçların tribün tarafından "kazandırıldığı" bir kaleydi. Böyle gitmek varmıydı? O tuğlalarla beraber ruhumuzunda uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş Arama Yap