Esat Dergi

Delilik ile dahilik arasında hep bir ince çizgi var derler. Gaziantep - Fenerbahçe maçında bu çizgi bu inceliğe rağmen durmadan gözümüze sokuldu. O gün dahilik değil sanki başka bir şey vardı. Ne Fenerbahçeli futbolcular, ne de Daum'un aklı maçtaydı, yani ciddiyetsizlik.

F.Bahçe'ye 8 haftadır can verenlerden biri soğukkanlılıktı.
Aldılar verdiler, maçın içinde kendi tempolarını ertelediler.
Kötü oynamadılar, kazanmak için oynadılar çoğu zaman.
Fenerbahçe'nin çekim gücü istenildiği dakikada vites artırmaktı.
Christoph Daum takımı öndeyken maçı koruyabiliyordu.
Bunu gerek saha kenarından sözler, gerek değişikliklerle yaptı.
Bazen 'inat' diye tabir edilen bekleyişlerle de oldu ki bildiği vardı.
Gaziantep maçında skoru bir kenara alalım.
Beraberlik ve yenilgi çoğu zaman aynı şey çünkü aslında.
Yenen frikik golü Maradona'nın tanrısının elinin dokunuşu gibi...
Odak noktası Fenerbahçe'de 'düşen tempo'.
Haftalardır bu olmuyor muydu? Oluyordu da...
Her maçta tempo düştü, fakat kontrol gitmedi, akıl yerindeydi.
Bu seferki keskin bir düşüş oldu ve bunu izleyen gözler.
60 dakikanın üzerinde çok iyi savunma yapıyorsunuz.
Skor olarak da sıcak bir deplasmanda öndesiniz.
Maç sonunda ‘in the tabela’da iki gol yediğiniz gözüküyor.
Bunun bilimsel bir açıklaması olmalı, ben bulamıyorum.
İkinci odak noktası da bu olmalı; yenilen iki gol.
Bu kadar iyi savunma yapmasını öğrenmiş, alışmış bir takım.
Saha içi dinamikler elbette skora katkıda bulundu.
Fakat saha içinden çok saha dışındandı bu katkılar.
Bir oyuncu değişikliği - bir oyuncu hiçbir maçın kaderini çizmez.
"Şunu alsaydı, bunu soksaydı, bunu düşünseydi" bunlar palavra.
Fakat bir oyuncu değişikliği sizin takımınıza mesajınızdır.
Daum maçtan sonra "futbolcularıma ulaşamadım" dedi de...
Bence ulaştı, ulaştığı için zaten bu skor ortaya çıktı.
Oyuncu değişikliklerinin meali sahadaki futbolcu için neydi?
77'e kadar beklemenin meali nedir?
Sadece oyuncu değişikliği değil ki.
F.Bahçe teknik ekibinde saha kenarında kimse bağırmadı.
Sonuçta sahada topu koruyan bir takımınız olur.
Gerekirse 90 dakika oyuna müdahale etmezsiniz, olur biter.
G.Antep maçı sonrası bol bol Daum yıllarını düşündüm.
Türkiye Türkiye diye diye, oynadığı tavlalar ile.
Kırmızı-beyaz tişörtlerini, yarı Türk, yarı Alman demeçlerini.
Her fırsatta bizden biri olduğunu suratına vurmasını da.
En azından bunlar Bülent Uygun gibi itici değil.
Sempatik olma uğraşında, bu çerçevede.
Bir de teknik olarak düşündüm.
Daum fazla mı Türk oldu ya da Türkiyeli oldu dersiniz?
Hangi teknik adamlar maç bitsin diye düşünür son 20 dakika?
Türkiye'de en çok Yılmaz Vural, biliyorsunuz.
Daum'un bu kadar Türkiyeli olması zarar (!)
8 haftada alınan 24 puanın çoğu Daum'a emanet yine.
Kimsenin hakkını filan yemiyoruz.
Bir maçta değişen bir canlı da yok kulübede gördüğümüz.
G.Antep maçında fakat sırıtanlar vardı.
Aragones zamanında sırıtanlar gibiydi, o bekleyişler.
Kazım Kazım'ı yuhalayacak tribünler de yoktu aslında.
Nasıl bir 90 dakika tahammül edilebildi ki...
Futbolcunuz kötü oynayabilir gayet basit, sırtını sıvazlarsınız.
Asıl gelmek istediğim ve odaktan öte G.Antep maçının özeti.
Özer Hurmacı'nın 88'de oyuna girmesinin hiçbir açıklaması olamaz.
Teknik, taktik, doğrusal, fiziksel hiçbir hem de!
Özer Hurmacı'yı oyuna almazsınız, buna saygı duyulur.
Daum'un bir Özer düşüncesi var, buna da duyuyoruz da.
Daum Özer'in çok güçlü bir şekilde ülkeye girmesini istiyor.
Fenerbahçe yönetimi de bu görüşte.
Bir anda "büyük bir damga vurmalı" diyorlar.
Haftalardır bekleyişin bir sebebi de bu, baskıları bitirmek de.
Özer Hurmacı'yı 88'de oyuna sokarsınız bunun adı takıntıdır.
Özer Hurmacı'yı 88'de oyuna sokarsanız bunun adı sahtekarlıktır (futbol).
Özer Hurmacı'yı 88'de oyuna sokarsanız bunun adı içten pazarlıktır (futbol).
Özer'in o maçta 70'te oyuna girmesi o takıma hiçbir zarar vermezdi.
Özer'in o maçta ilk 11'de başlaması da hiçbir zarar vermezdi.
Daum Özer'i o gün oynatmak istemiyordu ama oynattı.
İşte G.Antep maçında nasıl bir ruh hali içinde bilmiyoruz ama...
O görünen Daum gelecek haftalar öncesi bir korku saldı.
Motivasyon, teknik, oynatması gereken futbol, psikolojik yeteneği.
Bunları hepsini bir ayrı köşede tutalım, gerçekler.
Fakat Daum'un o günkü elbisesi var ya...
Denizli deplasmanında Nicolas Anelka ile yaşadıkları gibiydi.
Delilik mi? Dahilik mi? Daum diyor ki maç sonu; "Dersimi aldım."
Ben de soruyorum ona...
Gelecek haftalarda yine bu takımın kader kararları olacak, biliyorum.
Delilik mi? Dahilik mi...
Evet, bazen herkesin düşündüğü doğrudur.
Doğru basittir.
Evet, Daum 60'da futbolcularına bağırsaydı F.Bahçe kazanmıştı.
Doğru gayet ve gayet basittir.

MİLLİ TAKIM; BAHRİ TANRIKULU
Cumartesi gecesi göğsümüz kabardı.
Danimarka'da 1000'in üzerinde tarihi bir katılım vardı.
Dünya 19. Erkekler ve 12. Bayanlar Büyükler Tekvando Şampiyonası.
87 kiloda Bahri Tanrıkulu yine şampiyon oldu.
Yaklaşık bir haftadır ülkede gündem Milli Takım.
Ortada öyle bir büyük havuz var ki, çıkar havuzu.
Çıkan düşüncelerin çoğu beyinden gelmiyor.
Yerli-yabancı, ülke futbolu, spor kültürümüze dayanan tartışmalar.
Bahri Tanrıkulu'nun bu şampiyonluğunu kaç kişi duydu peki?
Hadi tamam duyuldu diyelim, Türkiye'nin en çok satan spor gazetesi.
Bu haberi ilk sayfadan bir satır da olsa verememesi?
Bu haberi iç aktüel sayfadan sadece ve sadece 3 satır vermesi.
Spor gazetesinden bahsediyoruz, hani en çok satan.
Milli Takım tartışması var ya.
Ali gelsin, Mehmet oynasın, Mustafa’lar birlik olsun...
Fatih Terim'ler gitmesin, taraftarların yüreği yanmasın artık.
Bu polemiğe düşünce havuzuna cevabım en güzel bu olur herhalde.
Dünya şampiyonluğunun üç satır olarak verilmesi.
Bu ülkeye spor vermeden, aşılamadan nasıl gelişecek vizyonumuz?
Tekvando, boks, basketbol, futbol sporun ne olduğu önemli değil.
Biz bugün futbola karakter oluşturmak isterken çarpık düşüncelere teslim ediyorsak kendimizi hepsi bundan.
Futbol popüler olabilir ama sen ülkendekilere spor kültürü verme...
Sonra futbol kultürü oluşturmak iste.
Ölme babam ölme.

Sevgiler!
An be an Esat DERGİ
Takip edin...
http://twitter.com/esatd