Gürcan Bilgiç

Gaziantep’teki yenilgiyi kimse sürpriz saymıyor. Ben Fenerbahçe teknik direktörü olsam, sonuçtan çok en çok bu görüşe üzülürdüm. Aziz Başkan 12. yılına giriyor görevinde. Daum’un görev geçmişi çok daha fazla. Evinde madalyalar ve kupalar var. Ben muhabir olarak başladım mesleğe. Benden çok bilenlere hep saygı duyarak, onları sorguladım. Görüşlerini, vizyonlarını öğrenmeye çalıştım. Başkalarınınkiler ile karşılaştırdım. Futbolun tekniği ve taktiğini bir tarafa bırakırsak, psikolojik yönü bizzat yaşama fırsatı buldum. Karınca – kararınca olan birikimiz içinde yorumlar yapıyoruz ve haklı çıkıyoruz. Bu işin içindeki ve ilmindekilerin bu görüşlere yaklaşamaması veya bildiklerini saklasalar bile kötü giden noktaları analiz edip, düzeltmeye çalışmamalarını anlayamıyorum.

Bakın 10 gün once, bu köşede yorumumuzu şu cümleler ile bitirdik; “Kazanmak her şey değildir ama çok şeydir. Buna katılmamak mümkün değil. Ama bugün Galatasaray’ın yaşadıklarını (Arda durdu, Gasaray bitti), yarın Alex’in kılı döndüğünde Fenerbahçe de yaşayabilir. “ Ve önümüze Gaziantep 90 dakikası geldi. Takım sekizde – sekiz ile giderken, Ağustos böceği gibi şarkı söyleyip, etrafa gülücük saçanların, şimdi kumru gibi düşünmesi doğru mu? Daum’un böylesine bir çareszizliği keşfedemeyip, ikinci ve üçüncü alternatifleri üretmemesi nasıl anlaşılabilir. Maliyeti 60 milyon euro’ya yaklaşan bu takımın, Alex olmayınca sorumluluk alacak, sahada farklı olmaya çalışacak, risk üstlenecek tek futbolcusunun olmaması nasıl açıklanabilir. Bütçesiyle, stadı’yla, kadro kalitesiyle “en büyük” olan bir kulübün, maçlarını kadere yüklemesi ve şans ile yürütmeye çalışması, bu yapılanların hepsinin koca bir balon olduğunu ortaya koyar.

Ligin genel görüntüsü içinde, Reijkaard ve Daum’u bu kadar öne çıkartan, Mustafa Denizli ve Bülent Uygun’u gerilere iten de aynı şey. Galatasaray Arda ile kıpırdanıyor, Fenerbahçe Alex ile… Bu ikili takım arkadaşlarını sahada organize edip, maçı zorlamalarını sağlayor. Onlar olmayınca veya kötü oynayınca, elektrikler kesiliyor. Beşiktaş’ın böyle bir organizatörü, zor anlarda sırtını dayacağı bir kurtarıcısı yok. O yüzden ligin en fazla hücum eden, en çok pozisyona giren ama en çok puan kaybeden takımlarından biri oldular. Mustafa Denizli bu yokluklar arasında tüm takımı bir arada tutarak bir şeyler üretmeye çalışıyor. Çok eleştirebiliriz ama adam bir şeylmer deniyor, çare arıyor.

Bir de Daum’a bakalım… Alex’in omuzlarına çıkmış yürüyor. Çare aramaktan ziyade, tedbir alıyor. Nasıl olsa bir tane atarız diyerek, takımını cesaretli oynamaya zorlamıyor. Oyuncuları bunu kabullenmiş, 1-0’lık skoru korumaya çalışıyor. Sonra da büyük takım olduklarından, yıldız kademesinde buluduklarından bahsediyorlar. Daha once yazdığımız gibi, bu araba çok daha hızlı gider ama bu şöförle bu kadar…

__________________

Bas gaza Daum bas gaza. Sen basmazsan Alex basacak

__________________
Alex'le sonsuza

Yuh be gürcan Bilgiç. Sen de bir yenilgide sattın sattın Daum'u!

__________________

Bir şarkısın sen
Ömür boyu sürecek

Nerdeyse geçen sezon ilk yarıda topladığımız puanı topladı 9 maçta Daum.
Ama Aragonesten fazla eleştirildi 1 yenilgide..
Anlam veremiyorum.

__________________

Ey Vatan Gözyaşların Dinsin
Yetiştik Çünkü Biz!